Na bijna 10 jaar niets meer met fotografie te hebben gedaan, en meer dan 10 jaar niets meer met analoog heb ik weer een twee-oog gekocht. Ik ben een tijdje terug genezen van kanker, en viel daarna in een zwart gat omdat ineens de behandelingen over waren en ik niet zo goed wist wat ik met mezelf aan moest.

Naar buiten gaan en straatportretten maken helpt om me de deur uit te krijgen en wat positiefs en constructiefs te doen. Ontzettend leuk hoeveel fijne gesprekken er volgen met mensen als je hiermee bezig bent.

Fotograferen met een twee-oog is wel weer ontzettend wennen, spiegelbeeld en vierkant. Vroeger kon ik dit feilloos, maar nu moet ik echt weer even oefenen.