Ik hou enorm van oude Indie-games. En To the Moon is geen uitzondering; het was waarschijnlijk iets dat ik zag toen ik jong was, maar had het nooit gespeeld. Maar dit jaar besloot ik dat wel te doen. Het is meer een verhaal/film dan een spelletje. In de eerste helft zijn er wel puzzels en minigames. Later richt het zich volledig op het verhaal.
En dat verhaal gaat over twee dokters die de herinneringen van een oude man, Johnny, moeten veranderen. Hij ligt op zijn sterfbed en heeft niet lang om te leven. En hij heeft één wens: astronaut worden en naar de maan gaan.

Het thema is een beetje zwaar. De dokters moeten zijn herinneringen veranderen door letterlijk in zijn hoofd via technologie te gaan. Daar moeten ze de gebeurtenissen van zijn leven manipuleren. Hij heeft hiervoor gekozen, maar later werd het erg extreem. De dokters gaan eerst door de herinneringen van z'n oude leeftijd, en dan gaan ze steeds door het verleden. En dat wordt steeds moeilijker omdat Johnny medicijnen neemt die zijn herinneringen van jonge leeftijd bijna verwijderen
Vuurtorens, het huis van Johnny en zijn verloofde, River, spelen allemaal een belangrijke rol. De levens van River en Johnny waren vrij traumatisch en tijdens het spelletje is River al lang dood. Zij leed aan een bepaalde stoornis en die stoornis speelt ook een cruciale rol.
De dokters maken namelijk de herinneringen van Johnny meer utopisch, maar ze hebben ook daar ruzie met elkaar over.

Ik zal niets verklappen, maar het wordt aan het einde opeens erg intens. Ook al maken ze zijn herinneringen beter, verandert het niets van wat er in de echte wereld is gebeurt. En de grooste vraag is: heeft Johnny de maan bereikt?

Het spelletje bevat ook veel meer mysteries, en die zijn ook erg belangrijk voor het verhaal. Heb jij dit spelletje ooit gespeeld, en wat dacht je ervan? Laat het me vooral weten!

Soms maak ik een grap en neemt iemand die serieus.

Eerst begrijp ik niet wat er gebeurt. Voor mij was het duidelijk een grap.

Maar de ander kijkt serieus en begint echt na te denken.

Dan heb ik twee opties: uitleggen dat het een grap was, of de grap waardig laten sterven.

Een grap uitleggen is nooit mooi. Het is alsof je de binnenkant van een klein trucje laat zien.

Dus meestal glimlach ik een beetje en zeg ik: “Ja, precies.” Hoewel niemand meer weet wat precies.

De ander knikt. Ik knik ook. En samen doen we alsof het moment logisch was.

Soms mislukt een grap niet omdat hij slecht is, maar omdat hij bij de verkeerde afdeling terechtgekomen is.

Daarna praat iedereen verder. Maar ergens in de kamer ligt nog steeds mijn kleine grap, ongemakkelijk op de grond.

Ik raap hem niet op. Het is al te laat.

Felle kleuren, luchtbellen, kleurrijke vissen en heuvels; allemaal kenmerken van de Frutiger Aero stijl. Nou ik heb al een heleboel over het onderwerp Frutiger Aero geschreven, maar dat deed ik zonder over de echte naam ervan te weten. Op de een of andere manier was ik nooit de naam van deze stijl achtergekomen. Deze stijl is misschien het tegenovergestelde van het minimalisme. Er zijn kleuren overal en alles bloeit. Frutiger Aero was een voorkomende stijl tussen de jaren 2000 en 2010. Het wordt vaak met nostalgie geassocieerd - denk aan de menu's van de Wii / DS. Mensen zeggen dat ze deze stijl gebruiken.
En natuurlijk zijn er ook veel andere apparaten die het gebruiken, de bekendste is misschien Windows XP. Er is ook muziek dat met deze stijl geassocieerd wordt, zoals die van Koday Jackson of Takeshi Abo.
De populariteit van Abo's muziek is de laatste jaren enorm gestegen. De meerderheid van zijn bekendste composities waren rond het jaar 2000 gemaakt, maar in 2020 werden ze een enorme hit.
Het doel van Frutige Aero was om een beeld van optimisme te creëren en het toont vaak een soort utopische wereld, een heel rustige plaats. Bedrijven gebruikten het in hun reclames en je kwam het soms op doosjes tegen. Af en toe kom ik een doosje tegen dat dit ontwerp heeft.
Ook is er Frutiger Aqua en Eco. In 2013 verloor Frutiger Aero zijn populairteit door de opkomst van Flat Design. Maar tegenwoordig is het een beetje weer in de mode!

Vind jij Frutiger Aero nostalgisch? Laat het me vooral weten!

Need for Speed: Underground 2 (NFSU2) verscheen een jaar later, in 2004. Ik denk dat het nog succesvoller was dan Underground 1. Deze titel heeft zo veel nieuwe dingen toegevoegd aan de reeks: meer personalisatie van de auto's, de mogelijkheid om in de stad te rijden en om alle plekken te exploreren en nieuwe racensoorten. Ik heb dit spel alleen maar enkele jaar geleden voor het eerst geprobeerd. Toen ik klein was kon ik het niet vinden. Een heel mooie titel, maar hij is ook niet mijn favoriete.

In tegenstelling tot wat ik dacht, werkte Hans Zimmer niet op Odyssey, de laatse film van Nolan. Nou heeft Zimmer cult-soundtracks gecomponeerd, maar ik ben heel blij dat Ludwig Göransson terug is na zijn werk op Oppenheimer.

De muziek van Odyssey is niet bombastisch; het is zelfs meestal nogal discreet. Het thema werd op de aulos gespeeld, een oud-Grieks blaasinstrument. Je kunt het horen in een van mijn favoriete nummers van de film, "Odysseus".

Soms zie ik iemand en denk ik: “Ik ken deze persoon ergens van.”

Mijn brein weet het zeker, maar het wil niet zeggen waarvan.

Is het van werk? Van een winkel? Van een gesprek van zes maanden geleden?

Dan probeer ik normaal te glimlachen. Niet te bekend, maar ook niet te afstandelijk.

Ondertussen zoekt mijn brein in oude bestanden. Maar de bestanden hebben geen goede namen.

Eén bestand heet: “persoon met bekend gezicht.”

Een ander bestand heet: “misschien van werk, maar ik beloof niets.”

Ondertussen komt de persoon dichterbij. Nu moet ik beslissen of ik met vertrouwen of voorzichtig “hoi” zeg.

Een te zeker “hoi” kan gevaarlijk zijn. Misschien kennen we elkaar niet zo goed.

Maar een te zwak “hoi” is ook raar. Dan lijk ik op iemand die onder een deken groet.

Uiteindelijk zeg ik iets tussen “hoi” en een klein kuchje. De persoon glimlacht.

Dat helpt niet. Een glimlach kan veel betekenen.

Misschien probeert hij zich ook te herinneren wie ik ben. Dat stelt me een beetje gerust.

Dan zijn we twee beleefde mensen met slechte bestanden.

Misschien is dat ook een vorm van elkaar kennen.

Vandaag neem ik een pauzedag. Tot morgen!

Artsen, fysiotherapeuten en andere mensen in medische beroepen weten allerlei interessante dingen over het menselijk lichaam. Soms, als we tijd hebben, stel ik ze graag vragen over waarom dit of dat gebeurt, of over hun baan. Er zijn veel coole anekdotes te ontdekken!

Maar bij de tandarts heb ik een probleem: als je je mond open moet houden, kan je niet praten... Ik moet mijn vragen onthouden voor later. Het is vreselijk om te moeten wachten als je nieuwsgierig bent!

Soms luister ik mijn eigen spraakbericht terug.

Dat leek een goed idee. Tot ik mijn eigen stem hoor.

Dan denk ik: “Klink ik zo?” Is dit mijn officiële stem?

En waarom heeft niemand mij dat verteld?

In mijn hoofd klink ik rustiger. Volwassener.

Maar in het spraakbericht klink ik alsof ik net mijn eigen taal heb geleend.

Ook praat ik langzamer dan ik dacht. En sommige woorden komen eruit met te veel vertrouwen.

Daarna luister ik het bericht nog een keer, alsof het de tweede keer beter gaat klinken.

Maar nee. Het ben ik nog steeds. Alleen nu met bewijs.

Wanneer ik begin met gitaar spelen, voelen mijn handen erg gespannen. Vaak oefen ik nu een gedeeltje uit een liedje om ze losser te maken voordat ik begin met spelen. Mijn hele leven heb ik trillende handen gehad en ik weet niet exact waar dit vandaan komt. Dit kan akoordwisselingen heel lastig maken. Het zorgt ervoor dat ik soms mijn vingers op de verkeerde plek van het fretboard plaats, bijvoorbeeld. Het kan het ook moeilijker maken om mijn hand langs het fretboard te glijden. Dit kan zeker een uitdaging zijn, maar het is leuk om te zien hoe het beter is geworden. Mijn brein heeft er een soort reactie op gecreerd waardoor ik de plaats van mijn vingers snel kan veranderen.
't was vroeger een beetje awkward om trillende handen te hebben; mensen vraagden zich af waarom dat het geval was, maar andere mensen in mijn familie hebben deze conditie ook. Toen ik een kind was kwam ik filmpjes tegen waarin mensen kleine dingen vasthielden en ik was stomverbaasd door hoe hun handen zo stilstonden!

Ik heb echt een pauze nodig... Tot morgen.

Ik ben tijdelijk met tekenen gestopt. Dit komt door het feit dat ik er op dit moment weinig tijd voor heeft, maar mijn motivatie blijft eigenlijk groter dan ooit. Ik moet voorlopig de meerderheid van mijn tijd aan het leren van het Nederland en gitaar besteden. Hobby's balanceren zal altijd een beetje ingewikkeld zijn, maar ik vermoed dat het in de loop der jaren ook makkelijker zal worden. Nadat ik beter Nederlands kunt spreken en beter gitaar kan spelen zal er meer tijd komen; ook zal er meer tijd komen nadat ik wat gezonder word, hoop ik.

Als ik een optimale toekomst kon plannen, zou ik ook Koreaans leren en over het bestuur van restaurants leren. Verder zou ik graag gameontwerper/componist worden. Ik leer heel graag over muziektheorie, maar ik heb er nog geen talent voor. Ik ken bepaalde onderdelen ervan en kan ze op mijn gitaar gebruiken, maar ik begrijp bladmuziek niet goed. En die heb ik erg nodig voor het soort muziek die ik wil spelen.

De strijd van veel hobby's hebben kan intimiderend zijn, maar het is ook mogelijk om dat te verschuiven naar iets leuks. Dat is me tot nu toe gelukt. De grootste probleem nu is de plaats waar ik woon. Daar kan ik niet veel mee doen en de omstandigheden zijn niet heel goed, maar ik zal daar een verandering aan maken. Hopelijk zo snel mogelijk.

Soms pak ik mijn telefoon om iets op te zoeken.

Op dat moment weet ik nog precies wat ik wilde zoeken.

Maar dan zie ik een melding. Maar één. Klein en onschuldig.

Ik open hem, want ik ben een verantwoordelijk persoon. Drie minuten later kijk ik naar iets dat niets met mijn leven te maken heeft.

Ik weet niet hoe ik daar ben gekomen. Ik weet alleen dat mijn oorspronkelijke zoekopdracht verdwenen is.

Dan kijk ik naar het scherm en denk ik: “Waarom ben ik hier?”

Mijn telefoon antwoordt niet. Hij licht alleen op, alsof hij geen schuld heeft.

Dan probeer ik terug te gaan naar mijn zoekopdracht. Maar nu herinner ik me alleen dat het belangrijk was. Niet wat het was.

Dat is het ergste: het gevoel van belangrijkheid zonder de informatie.

Daarna vergrendel ik mijn telefoon weer. Een minuut later pak ik hem weer, deze keer om me te herinneren wat ik wilde zoeken.

Volgens mij is Underground een van de moeilijkste titels binnen de reeks. De sturing voelt vrij ingewikkeld en minder precies dan in de latere titels van de reeks. Bovendien moet je vaak vrijwel foutloos rennen om te winnen, anders moet je de race meestal opnieuw herstarten. Dat betekent dat zelfs als je door een bocht te breed rijdt, word je door de tegenstanders overwonnen.

Vanavond speelde Spanje tegen Argentinië. Dat komt me goed uit, want wie er ook wint zal het vanavond waarschijnlijk rustig zijn.

Ik kijk de wedstrijd niet, maar ik hoop dat onze Europese buren winnen.

Mijn tweede Need for Speed spel is misschien wel het bekendste: Underground. Het is een videospel uit jaar 2003 dat toen de filosofie van de reeks radicaal veranderde. Voor Underground leek Need for Speed nog op Gran Turismo. Underground haalde inspiratie van de tuning-kring die toen op zijn hoogtepunt stond.

De dieren op het strand kunnen ontzettend leuk zijn. Ik ben niet veel naar het strand geweest, maar ik herinner me nog een bepaalde krab die ik lang geleden tegenkwam. Als je naar hem keek, stopte hij onmiddelijk met bewegen en als je weer naar iets anders keek, begon hij weer te bewegen Ook werd hij misschien een beetje geschokt door de flash van mijn ouder's camera. Toen ze foto's van hem namen, bleef hij ook compleet stil.
Misschien dacht hij dat ie een ster zou worden! Jammer genoeg voor hem was dat niet het geval, maar het werd zeker een mooie dag voor hem toen we weggingen. ---

Ooit hadden we een pad in ons tuin die een beetje 'vriendelijker' was geworden. Ken jij meelwormen? Die hadden we in een pakket voor onze gekko---ze vond deze wormen enorm lekker! Later kwamen we dit groot pad tegen en we besloten om hem wat eten te geven. En dat eten was deze wormen; hij pakte ze ontzettend snel en nadat hij elk worm slikte, keek hij weer naar ons omdat hij meer wilde.... Jammer genoeg voor hem hadden we ook niet genoeg wormen, maar ik vermoed dat hij die dag voldoende voeding had gekregen

Soms zegt iemand dat we echt iets moeten afspreken.

Dat klinkt als een plan, maar het is nog geen plan. Het is alleen een zin met mooie schoenen.

Daarna knikt iedereen. Iemand zegt: “Ja, binnenkort.” En de belofte blijft in de lucht hangen.

Niemand zegt af. Niemand bevestigt iets. De zin leeft gewoon tussen twee agenda’s.

Soms vraag ik me af of ik iets moet doen. Moet ik een datum voorstellen? Of was het alleen een sociale zin, zoals een decoratieve plant?

Als ik te snel een datum voorstel, lijk ik misschien intens. Als ik niets zeg, lijk ik misschien ongeïnteresseerd.

Dus doe ik het veiligste. Ik glimlach en zeg: “Ja, dat zou leuk zijn.” En dan gebeurt er niets, op een heel beleefde manier.

Misschien is dat ook een vorm van afspreken. We spreken af om nog niet af te spreken.

Zo is iedereen sociaal geweest, zonder naar onze agenda’s te hoeven kijken.

(Sorry voor de foutjes, ik heb momenteel geen internet!)

Ik kan me niet herinneren of ik ooit een tekst heb geschreven over wat voor soort pantser Griekse soldaten droegen tijdens de periode van de Trojaanse oorlog. Het is een fascinerend onderwerp, omdat kleding toen heel anders was dan wat we in films zien.

Toen ik de Odyssee keek vroeg ik me daarom af, of de sieraden die Penelope droeg ook niet correct waren (ze waren toch echt prachtig).

Morgen ben ik van plan om dit te onderzoeken.

Niet lang geleden heb ik het over Minecraft gehad. Ik zou vanaf vandaag heel graag schrijven over nog één van mijn favoriete reeksen videospellen, met name Need for Speed (NFS). Ik geloof dat NFS één van de meest bekende renspellen is. Gran Turismo (GT) is hoogstwaarschijnlijk nog populairder, maar het verschilt aanzienlijk qua doel. Terwijl GT racebanen betreft, gaat NFS over illegaal straatracen (wat natuurlijk best omstreden is), met name de zogenoemde tuning-kring.

In de volgende teksten zal ik over mijn favoriete spellen uit deze reeks praten.

In een vergadering is zitten niet gewoon zitten. Niemand zegt dat het belangrijk is, maar iedereen kijkt naar de tafel alsof er een kleine sociale kaart ligt.

Dicht bij de deur lijkt veilig.

Dicht bij het scherm lijkt verantwoordelijk.

Naast de manager lijkt gevaarlijk.

In een hoek kun je je verstoppen, maar alleen een beetje. Want in een vergadering is niemand echt verstopt.

Er is ook de stoel die te zichtbaar is. Die stoel zegt: “Ik ga veel meedoen.” Terwijl je alleen wilde gaan zitten.

Dus kies je een stoel in het midden. Die lijkt neutraal, maar een neutrale stoel bestaat niet.

Zodra je gaat zitten, gaat iemand naast je zitten. En plotseling is jouw keuze niet meer van jou.

Nu vormen jullie een klein groepje. Misschien wilde je niet eens een groepje. Misschien wilde je alleen een stoel.

Uiteindelijk begint de vergadering. Maar in mijn hoofd is er al een kleine vergadering geweest.

Die vergadering had geen notulen, maar wel gevolgen.

Sommige dingen, zoals liedjes, passen heel goed bij sommige dagen. Het weer van gisteren was prachtig en ik bleef maar denken over wat muziek er goed bij zou passen. Op zulke zonnige dagen denk ik graag aan dingen als spelletjes van Nintendo. Ik zou heel graag mijn Switch of DS op deze dagen buiten spelen. De dag daarvoor was een beetje anders; in de buurt was een bosbrand en de luchtkwaliteit was ontzettend slecht. De zon was helemaal rood! Verder was het moeilijk om te ademen.
Ik luister heel graag naar de componist Nujabes en iemand zei ooit dat zijn liedjes je voor de verschillende seizoenen voorbereiden. Ze zeiden ook dat ze bij de meeste dagen passen en dat vond ik mooi. Zo'n gevoel krijg ik ook als ik naar zijn liedjes luister. De sfeer van zijn muziek is erg bijzonder.

Je zit in de wachtkamer. Een paar mensen wachtten toen je aankwam, maar één is al weg en de andere zit bij de dokter.
De lampen in de gang zijn uit. Je hoort alleen de vingers van de secretaresse op haar toetsenbord in een kamer dichtbij, en de regendruppels tegen het raam.
De storm is bijna weg. Af en toe rijdt er beneden op straat een auto voorbij.
Straks gaat de dokter komen om je naam te roepen; het zal jouw beurt zijn. Misschien over een paar minuten, misschien over een uur: tijd voelt hier vreemd. Maar voorlopig wacht jij. Je bent de laatste patiënt.

In de vorige tekst heb ik gezegd dat sommige verhalen over Le Sacre erg wild zijn. De extreemsten gaan over hoe mensen met elkaar vochten en voorwerpen gooiden. Na de eerste deel, l’Adoration de la terre, waren mensen al erg ontevreden. Het geluid van de fagot was erg hoog en dat zorgde voor wat onrust. In het publiek zaten ook andere componisten, onder andere Maurice Ravel en Claude Debussy. Het wordt gezegd dat Ravel bleef 'prachtig' schreeuwen terwijl de gevechten doorgingen. En het toneel en muziek ging ook door! Zelfs tijdens al de onrust.
Sommige mensen zeggen dat Stravinsky later nooit zoiets bijzonders als Le Sacre zou maken. Verder werd Le Sacre in de film Fantasia (1940) van Disney gebruikt. Ongeveer 50 jaar later ofzo werd Stravinsky over Le Sacre gevraagd en de gebeurtenis deed nog steeds een beetje pijn. Hij wilde dat niemand anders zoiets zou ervaren!
Stravinsky gebruikte ook veel andere stijlen tijdens zijn carrière en één van deze leek op de klassieke stijl. Ik heb ooit gehoord dat zijn muziek soms als die van Mozart klinkt, maar wat anders. Het geluid van Stranvisnky's muziek is zeker uniek!

Ken jij meer over het verhaal van Le Sacre? Laat het me vooral weten! Het verhaal achter het toneel is ook ontzettend leuk.

Voordat ik naar een restaurant ga, kijk ik eerst naar het menu.

Niet omdat ik georganiseerd ben, maar omdat ik de kleine paniek van het moment wil vermijden.

In het restaurant gaat alles te snel.

De ober wacht.

De andere persoon weet al wat hij wil.

Ik lees nog het woord “saus”.

Er zijn te veel soorten saus.

Sommige woorden ken ik.

Sommige woorden doen alsof ze Nederlands zijn, maar ik vertrouw ze niet.

En dan komt de gevaarlijke vraag: “Weet je het al?”

En mijn mond zegt iets heel intelligents: “Ehhh...”

Daarom kijk ik van tevoren naar het menu.

Niet om beter te kiezen, maar om alvast in privé te lijden.

Thuis kan ik zonder druk naar het menu kijken.

Niemand wacht.

Niemand kijkt naar mijn gezicht terwijl ik probeer een saus te begrijpen.

Soms kies ik zelfs iets nieuws.

In theorie.

In de praktijk kies ik bijna altijd hetzelfde.

Maar tenminste weet ik al wat ik ga zeggen.

En dat is in een restaurant een kleine vorm van rust.