*edit: een verknoeide cosmetische ingreep liet me beseffen dat ik al jaren met BDD rondloop*
Ik wilde gewoon mijn verhaal hier delen. Ik heb een paar vergelijkbare verhalen gelezen (meer van die waarschuwingen) zoals die van mij, en die hebben me echt geholpen om me niet zo alleen te voelen of me niet zo beschaamd te voelen. Daarom ben ik hier om hetzelfde te doen.
Ik ben 22V, ik heb mijn eigen appartement, een bedrijf en ik heb een bachelor’s degree. Ik heb een narcistische moeder, met wie ik al 2 jaar geen contact heb (waarschijnlijk de kernreden voor al mijn mentale problemen).
Toen ik een kind was, rond mijn elfde, weet ik nog dat ik affirmaties over mijn uiterlijk hoorde (kleine neus, kleine taille, afvallen, een egale huid, enz.) terwijl ik opgroeide. En toen begon ik me obsessief bezig te houden met mijn gewicht. Daardoor ben ik telkens weer diezelfde 20 kilo kwijtgeraakt en weer aangekomen. Het was voor mij een manier om om te gaan toen ik met mijn moeder te maken had.
Toen ik 18 werd, worstelde ik nog steeds met mijn beeld van mijn lichaam, maar het was niet meer constant. Subconscious begon ik mijn lichaam met rust te laten en toen ik dacht dat ik ervan genezen was, kwam het weer op in mijn gezicht. Ik ben altijd impulsief geweest (waarschijnlijk ADHD, waar mijn zussen mee zijn gediagnosticeerd), maar ik denk niet dat het alleen maar impulsiviteit is. Ik denk dat ik mentaal ziek ben.
Ik begon met cosmetische ingrepen toen ik 18 was: 2,3 ml lipfillers in een jaar tijd, kin filler, botox brow lift, neus filler, hip dip filler, ik vergeet vast iets. Verdrietig genoeg heb ik altijd al een neuscorrectie willen hebben sinds ik ongeveer 12 was. Dus ik heb er één laten doen in Turkije toen ik 21 was. Ik heb wel jaren onderzoek gedaan naar de ingreep, maar ik was super impulsief richting de arts. Ik heb hier gelezen dat dat een teken is van BDD. Gelukkig is het uiteindelijk oké gegaan, maar ik kreeg 2 dagen na de ingreep ineens uit het niets een paniekaanval en ik heb mijn lichaam niet geluisterd. Ik betrap mezelf erop dat ik deze nieuwe neus uit elkaar probeer te halen, terwijl ik eigenlijk zó blij ben—ik haatte mijn oude neus—maar ik zie nog steeds asymmetrieën in deze. Ik zat na te denken over een correctie.
Na mijn neusoperatie kreeg ik ook een nek/dubbele kin lipo in mijn eigen land. Ik was er heel blij mee, maar weer was ik erg impulsief met het boeken van de ingreep en met die arts. Gelukkig was dit mijn ‘beste’ ingreep tot nu toe.
Ik begon me te zwaar te voelen en mijn lippen werden “opgelost”. Ik was zo blij en begon het ‘natuurlijke’ lookje bij mezelf echt mooi te vinden.
Daarna dacht ik dat mijn lijst bijna klaar was. Ik wilde alleen nog mijn konijntandjes fixen en misschien wat borsten. Vier dagen geleden is bij mij in mijn eigen land iets verknoeid door een tandarts. Ze hebben mijn 4 gezonde voortanden afgeschaafd en er lelijke, witte, nepkronen op gelijmd. Ik ben wakker geworden.
Het moment dat ik mijn eigen acties en manier van denken niet meer kon herkennen, was het moment waarop ik wist: ik moet hulp zoeken. Ik wou zelfs mijn tanden niet laten afslijpen—ik hield van mijn konijntandjes. En ik negeerde alle rode vlaggen en toch ging ik ermee door. WAAROM? Dat is wat ik wil uitzoeken in therapie.
Ik dacht altijd dat ik mijn eigen therapeut was. Ik heb op mijn leeftijd heel veel meegemaakt en ik zorgde er altijd voor dat ik mezelf een beter leven gaf. Maar nu denk ik eindelijk dat dit iets is dat ik niet zelf kan oplossen. Ik had mijn tanden kapot nodig om te zien dat ik al minstens een decennium stiekem, misschien ook wel onbewust, met dit gedoe zit. Ik wil geen nieuwe procedures meer. Ik zoek een specialist om te proberen iets terug te brengen dat lijkt op mijn oude tanden, en ik ga binnenkort ook hulp krijgen van een therapeut. Ik ben nog nooit zo somber geweest in mijn leven, en het schrikt me zelfs dat ik nu zo depressief kan zijn over mijn uiterlijk—alleen maar door mijn tanden, terwijl ik het merendeel van de tijd echt leuk vind wat ik in de spiegel zie.
Ik ben altijd een vrouw geweest die er boven gemiddeld goed uitzag, en ik voelde echt dat alle ingrepen me tot nu toe beter lieten lijken. Het heeft me wakker geschud en ik had zo’n enorme klap nodig om te beseffen dat ik moet leren om van binnenuit gelukkig te zijn. Dus zie dit als een waarschuwing voordat jij dezelfde fouten maakt als ik. Laat je eerst diagnosticeren en zorg dat je je plastisch chirurg daarvan op de hoogte stelt. Er is me ontelbare keren gezegd: ‘je hebt het niet nodig’—DIT IS WAAR. Het is die ziekte die dacht dat ik het nodig had.