Esenlikler dilerim herkese, öncelikle bu postu okumadan önce başlıktaki postu okumanız daha iyi olacaktir.

Bu postu atan kişi benim abim ufuk. Maalesef kendisini beyin tümörü sebebiyle tam bugün 21 Temmuz günü aramızdan ayrıldı.

ben onun kardeşiyim ve sizlere hem abimden bahsetmek hem de sizlerle güzel bir haber paylaşmak istiyorum.

Abim benim için sadece bir abi değildi. Aramızda çok büyük bir yaş farkı olmadığı için aynı zamanda en yakın arkadaşım, dert ortağım ve hayat boyunca bana yol gösteren biriydi. Ne zaman zor durumda kalsam yanımdaydı, bana güç verirdi, öğütleriyle doğru yolu göstermeye çalışırdı.

Ben küçük yaşlarda kan kanseriyle mücadele ettim. O zorlu günlerde abim benim en büyük destekçimdi. Her okul çıkışı yanıma gelir, benimle vakit geçirir, moralimi yükseltmeye çalışırdı. Hastalığımla mücadele ederken kendimi hiçbir zaman yalnız hissetmedim çünkü yanımda hep abim vardı.

12 Temmuz günü kan kanserini yendim ve normal hayatıma geri döndüm. O gün benim için yeni bir başlangıçtı. Ama yıllar sonra hayatımız tekrar çok ağır bir sınavla karşı karşıya bıraktı.

Abim 24 yaşına geldiğinde ona beyin tümörü teşhisi konuldu. O an ailecek yıkıldık. Onu kurtarmak için elimizden gelen her şeyi yapmak istedik. İmkânlarımız dahilinde en iyi tedavileri almasını istedik, en iyi yerlere götürmeye çalıştık ama bazen insan ne kadar mücadele ederse etsin hayat acı kararlar verebiliyor.

Abim, yaşadığı tüm zorluklara rağmen hiçbir zaman umudunu kaybetmedi. Hastalığına rağmen hep güler yüzlüydü, hep güçlü durdu. Bize umudun ne demek olduğunu, zor zamanlarda bile ayakta kalmayı öğretti. Umarım şimdi huzur içinde yatıyordur.

Onunla birçok hesabımız ortaktı. Steam, Reddit, Twitter ve daha birçok yerde birlikte izler bıraktık. Şimdi her mesaj, her fotoğraf, her küçük detay bana onu hatırlatıyor. Sanki hâlâ bir yerlerde bizimle konuşuyor, bana yine öğüt veriyor gibi geliyor.

Abimin aramızdan ayrılmasından yaklaşık 4 ay sonra hayat bana ikinci bir ağır sınav daha verdi.

Doktorlar bana benim de Gliom türü bir beyin tümörüm olduğunu söylediler.

O an hissettiklerimi anlatmak gerçekten çok zor. Çünkü daha abimin yokluğuna alışmaya çalışırken, onun acısını yaşamaya devam ederken ailem bir kez daha aynı korkuyla karşı karşıya kaldı. Daha bir evladının kaybını kabullenmeye çalışırken, şimdi diğer evladını kaybetme korkusunu yaşamak zorunda kaldılar.

Kendi kendime defalarca sordum: “neden yine ben”

Çocukken kan kanserini atlatmıştım. Hayatıma yeniden başlamış, normal bir çocukluk ve gençlik yaşamaya başlamıştım. Tam her şey yoluna girdi derken, abimi aynı hastalık yüzünden kaybettikten sonra benim de böyle bir teşhis almam hepimizi derinden sarstı.

Üstelik ailemizde geçmişte kanser nedeniyle kaybettiğimiz insanlar da vardı. Bu yüzden korkumuz daha da büyüktü.

Ama o an abimi düşündüm.

Çünkü o, kendi hastalığıyla mücadele ederken bile bana güçlü olmayı öğretmişti. Hiçbir zaman pes etmedi, yüzündeki gülümsemeyi kaybetmedi. Ben de onun bana bıraktığı gücü taşıdım.

Korktum, üzüldüm, ağladım ama asla ama asla vazgeçmedim.

Çünkü ailemin bir kez daha aynı acıyı yaşamasını istemiyordum. Çünkü abimin bana öğrettiği bir şey vardı: Ne olursa olsun savaşmaya devam etmek.

Ve bugün, abimin ölüm yıl dönümünde size şunu söylemek istiyorum:

tam olarak abimin ölüm yıl dönümünde tümörü yendim TÜMÖRÜ SİKİTİM

abimin yapamadığı şeyi yaptım. Onun yarım bıraktığı mücadeleyi tamamladım. oonun için, ailem için ve kendim için savaştım.

Belki abim bugün yanımda değil ama inanıyorum ki bir yerlerden bana bakıyor ve benimle onur duyuyordur.

bu zafer sadece benim değil, onun da zaferi.

nu süreçte yanımda olan, destek veren herkese sonsuz teşekkür ederim.

ozellikle abimin yaşı kadar fidan dikeceğini söyleyen redditöre abimin vefatından sonra ve benim tedavi sürecimde yanımda olan antepli pastaneciye, abimle iletişim kurmuş, onun hayatına dokunmuş herkese ve bütün hulka teşekkür ederiöm.

Sizlere tek söylemek istediğim şey şu:

Hayat ne kadar zorlaşırsa zorlaşsın, umudunuzu kaybetmeyin. Sevdiklerinize değer verin, insanlara sevgiyle yaklaşın. Çcünkü bazen geriye sadece bıraktığımız güzel anılar ve insanların kalbindeki yerimiz kalıyor.

Sevgili abim

seni asla unutmayacağım.

Bana öğrettiklerin, verdiğin güç ve sevgin hayatım boyunca benimle olacak.

Huzur içinde uyu.

nHus7

okumadım kardeş durumumuz yoktu :

Sırf toksiklik ya da küfretmek için atılan gönderiler yapılan yorumlar artık dikkatimizi çekmeye başlayacak bilginiz olsun

Selamlar herkese

Arkadaşlar beni bilen bilir aşırıya kaçmadığınız sürece mağaramdan çıkmayan işinize neredeyse hiç karışmayan birisiyim

Ancak yine mağaramdan çıkmaya sebep veren bir olaylar zinciri yaşandı.

Yaşlandığımdan dolayı mıdır yoksa bıktığımdan dolayı mıdır bilmiyorum ama burada edilen küfürler artık gözüme iyice batmaya başladı. Yaşlılığımdan olduğunu pek sanmıyorum çünkü buraya geçene kadar FB grubunda ve son 4 yıldır ise buradayım.

Ettiğiniz hakaretlerin küfürlerin lütfen bir dozu olsun. Hep söylediğim gibi burası 30-40 kişilik kapalı bir Discord grubu değil, burası Reddit TR'nin en büyük ve en çok ziyaret edilen topluluğu.

Ayrıca KGB'nin "kalitesini" düşünmüyorsanız bile kendinizi düşünün. Birisi sizi şikayet ederse yüksek ihtimal maddi olarak zora girersiniz çünkü gördüğüm anladığım kadarıyla çoğunuz ya liseli ya da ünive yeni geçmiş insanlarsınız. Unutmayın Reddit'in TR ofisi var. Yasaları uygulamakla yükümlü.

Burayı günlüğünüz gibi kullanmanıza çok uzun süredir müsaade ediyoruz, açıkçası doğrusunun da bu olduğunu düşünüyoruz ama lütfen bir sınır olduğunu ve bunu geçmemeniz gerektiğini unutmayın.

Yukarıda TR'nin en büyük ve en çok ziyaret edilen topluluğu olduğunu söyledim lakin en kötülerindeniz. Laf attığınız toplulukların yarısı bizden daha iyi diğer yarısıyla ise eşitiz :D

he şunun da farkındayım; hamur neyse fırın da odur demişler :D Hamurumuz sizsiniz arkadaşlar .d Belki hamurun kendisinde sorun vardır belki kıvamında. Dunno.

Neyse, her zaman olduğu gibi düşünceleriniz bizim için önemlidir. Bir süre daha burada olacağım bu yüzden dilek ve şikayetleriniz varsa dinliyorum.