Ons huishouden zit in een vrij gunstige financiële positie. Ons verzamelinkomen valt in de hogere middenklasse, we hebben een koophuis en wat vermogen (zelf opgespaard). Ik besef mij dat veel Nederlanders het een stuk minder hebben.
Wel twee kinderen die nog naar de opvang gaan en een hoge hypotheek, dus het geld dat binnenkomt gaat er in deze levensfase ook voor het grootste deel gelijk weer uit. Maar toch lukt het ons nog om voor een bescheiden bedrag ons vermogen langzaam verder op te bouwen. Daarvoor leven we redelijk zuinig, maar niet extreem.
Echter, thuis begint de spanning wat op te lopen. We zouden absoluut een nieuwe badkamer en keuken kunnen gebruiken en mijn vrouw begint zich daar steeds meer aan te ergeren. Het probleem is: die dingen zijn zo verschrikkelijk duur.
Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om jaren aan vermogensopbouw op te geven voor iets meer luxe tijdens het douchen of koken. Luxe waar we snel genoeg weer aan gewend zijn.
Maar tegelijk zien we om ons heen veel mensen die hetzelfde of wat minder inkomen hebben, maar elk jaar dure vliegvakanties boeken, een nieuwe auto rijden en om de paar jaar weer een verbouwing lijken te laten doen.
Dus ik zit met de vraag: hoe doen die mensen dat?
Vinden zij het prima om jaren te werken voor een nieuwe badkamer of auto en onderaan de streep geen vermogen op te bouwen? Lenen ze zelfs voor dit soort consumptieuitgaven?
Of ligt het gewoon aan de levensfase en moeten wij wachten tot de kinderen wat ouder zijn om grotere uitgaven te kunnen doen, zonder dat het al te veel pijn doet?
Ik ben benieuwd hoe anderen op deze sub hier in staan.